Το να ξεστομίζεις μια λέξη είναι σαν να χτυπάς μια νότα στο πληκτρολόγιο της φαντασίας.
Για όσα δεν μπορείς να μιλήσεις πρέπει να σωπαίνεις.

Ludwig Wittgenstein

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Scraps for Facebook

Best Summer Scraps


 Η 21η Ιουνίου  αποτελεί το θερινό ηλιοστάσιο σηματοδοτώντας την πρώτη ημέρα του Καλοκαιριού για το βόρειο ημισφαίριο. Νομίζω λοιπόν οτι σήμερα είναι η κατάλληλη στιγμή να ευχηθώ σε όλους καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση....Ραντεβού τον Σεπτέμβριο....

Send Scraps for all

Summer FB Scraps






 
Glitter Scraps for Facebook

Summer Images







 
Send Scraps for Facebook friends

New Summer Scraps

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ



Από το 2001, η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων τιμάται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου.

 
 
Επισκεφτείτε τις ακόλουθες ηλεκτρονικές διευθύνσεις: 
http://www.unhcr.gr/ypati-armosteia-toy-oie-gia-toys-prosfyges.html?L=hffzlwlqbwhusus
http://www.unhcr.gr/1family/
http://www.msf.gr/news/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CE%B3%CF%89%CE%BD


 

Σωτήρη Δημητρίου, «Σαν τα χελιδόνια, λέλε μου»

                                                                                                                                                                                                                                                      Στον Φώτη και στον Μπόσκο

«Αφού δεν ανακατεύεις εσύ τα πράματα, λέω να τα ανακατέψω εγώ» μου τηλεφώνησε ο αδερφός μου στις αρχές του '95. Ήταν μια νύξη, απ' τις ελάχιστες, του αδελφού μου για την προσωπική μου ζωή. Είχε, κατά κάποιον τρόπο, υιοθετήσει για έξι μήνες ένα παιδάκι από τη Σερβία, εννιά με δέκα χρόνων.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά η είδηση πολύ με χαροποίησε. Πλησίαζαν οι Απόκριες και περίμενα πώς και πώς να πάω στο πατρικό μου να γνωρίσω το μικρό ξένο. Συνέβαλε στην περιέργειά μου και το όνομα του, Μπόσκο ή Μπόσκος κατά τη μάνα μου.
Εν τω μεταξύ, όλο και τηλεφωνούσα και μάθαινα πράγματα. Έμαθα, ας πούμε, πως τις πρώτες μέρες κατουριόταν στον ύπνο του, αλλά τον φοβέρισε η μάνα μου και σταμάτησε. Έμαθα ακόμα ότι με το συνομήλικό του ανιψιό μου δεν τα πήγαινε καλά. Από τον τρόπο όμως που μου μιλούσαν γι' αυτόν κι από τον ήχο της φωνής τους, ένιωθα ότι ο Μπόσκο τούς είχε κάνει εντύπωση.
Τις Απόκριες, στο πατρικό μου πλέον, ο Μπόσκο με αντιμετώπισε μ' ένα μούδιασμα. Ποιος ξέρει τι προσπάθειες κατέβαλε για να προσαρμοστεί, τώρα θα 'πρεπε να ξαναπροσπαθήσει, έστω και για μένα. Αλλά κι εγώ με τη σειρά μου τον αντιμετώπισα με μια επιφύλαξη. Ποιος ξέρει.
Πάντως μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει. Ένα μήνα είχε και όμως μπορούσε να συνεννοείται. Ήταν ένα αδύνατο, καχεκτικό περίπου πλάσμα, που όμως δεν απωθούσε. Η διακριτικότητά του ήταν υπερβολική. Δεν πατούσε, αλαφράγγιζε. Δεν έτρωγε, τσιμπούσε. Ήταν και πολύ μοναχικός. Όλα τα παιδιά έπαιζαν μπάλα, ο Μπόσκο έπαιζε μόνος του επιτραπέζια παιγνίδια, πλήρως απορροφημένος. Κι αφού τα παιδιά μαζεύονταν, έπαιρνε το ποδήλατο του ανιψιού μου -κατόπιν της αδείας του φυσικά- και έκανε λίγη ώρα μόνος του. Με την ανιψιά μου οι σχέσεις τους ήταν τυπικές, λίγο -καλοπροαίρετα- ειρωνικές. Είχαν βέβαια και δυο τρία χρόνια διαφορά ηλικίας.
Στη μάνα του σπάνια τηλεφωνούσε και μετά από πολλές προτροπές. Διπλό μήνυμα απ' το μικρό χορευτή. Στη μάνα του ότι είναι καλά και στη νύφη μου ότι επίσης είναι καλά.
«Άλλο θάμα τούτο το παιδί» έλεγε η μάνα μου. «Αλλού τηράει, αλλού αφουκράζεται». Γούστο είχε πως τα ελληνικά τα μιλούσε με τον τρόπο της μάνας μου. Αυτήν έβλεπε περισσότερο. «Ω γιαγιά» την προσφωνούσε.
Κι αυτό το παιδί, που δεν ήθελε να ενοχλεί στο παραμικρό, ξαφνικά πήγαινε και χωνόταν στην αγκαλιά της νύφης μου και την έσφιγγε πολλή ώρα. Η νύφη μου είχε μάθει τα πάντα για τον Μπόσκο. Πώς λέγαν τις θείες του, τι έκαναν, για τα ξαδέρφια του, για τους φίλους του, πώς ήταν το μέρος που ζούσε. Να βλέπατε με τι φλυαρία και χαρά τιτίβιζε ο Μπόσκο. Ψαλιδοκέρι η γλώσσα του. Κι αυτή όλο ρωτούσε κι όλο μάθαινε. Αισθανόμουν δε ότι ήταν πάντα αμφίβολη. Να του δείξει περίσσια αγάπη ή να του συμπεριφερθεί όπως στα παιδιά της. Και στα παιδιά της, ιδίως στο Φώτη, πώς να συμπεριφερθεί εν σχέσει με τον Μπόσκο. Τους δισταγμούς αυτούς ενίσχυε κι ο Φώτης, γιατί όταν αρνιόταν κάτι στη μάνα του της έλεγε «ντόμπρο βέτσε, λάκου νοτς, ρίο μάρε φα ντου γο».
Ανρί Ρουσσώ, Ο πόλεμος
Ο αδερφός μου, πιο φανερά, του επέβαλλε να κάνει κι αυτός διάφορες μικροδουλειές, αλλά ο Μπόσκο ήταν λίγο τεμπέλης και του 'λέγε σοβαρά σοβαρά «άσε μας, Σπύρο», και δυστυχώς δεν μπορώ να μεταφέρω την ξεκαρδιστική, όμορφη χροιά της φωνής του.
Χαρακτήρισα πιο πάνω τον Μπόσκο μικρό χορευτή, γιατί ένα βράδυ μάς χόρεψε. Έβαλε στο κασετόφωνο ένα τραγούδι της αγαπημένης του τραγουδίστριας, κάτι σαν τα δικά μας ρυθμικά, μοντέρνα, που αγαπούν τα παιδιά, αλλά με σλαβικό χρώμα. Χόρευε με μεστή κίνηση άντρα αλλά και με αφέλεια. Καμιά στιγμή δεν ξεχνούσες ότι ήταν παιδί. Μόνο από τα μάτια του δεν έλεγε να αποχωριστεί η λύπη. Ανέμιζε τα χεράκια του και κοιτούσε ψηλά εκστασιασμένος, σ' ένα δικό του, αποκλειστικό χώρο. Έλεγε και τα λόγια με την ψιλή φωνούλα του ασθμαίνοντας και λιγάκι ασυγχρόνιστα, γιατί έκανε και τούμπες και δεν προλάβαινε την τραγουδίστρια. Τον χειροκροτήσαμε θερμά, κι ο Φώτης μαζί.
Αργότερα πήγα στο δωμάτιό τους να τα δω λίγο και άκουσα τις φωνές τους εναλλάξ, «εβδομήντα τρία, εβδομήντα τέσσερα, εβδομήντα πέντε, εβδομήντα έξι…». Του μάθαινε ο Φώτης να μετράει.
Το Πάσχα, που ξαναπήγα στην Ηγουμενίτσα, ο Μπόσκο και τα άλλα παιδιά είχαν μεταμορφωθεί. Χαρούμενα, δυναμωμένα, μιλούσαν τέλεια τα ελληνικά, κάτι που δεν έπαυε να μου προκαλεί θαυμασμό και απορία. Μαζευτήκαμε την ημέρα του Πάσχα όλοι οι συγγενείς στο σπίτι μας. Χόρεψε πάλι ο Μπόσκο και τότε οι θείες μου, η μάνα μου, αλλά και οι θείοι μου άρχισαν να κλαίνε.
«Παιδάκι μου», «ορφανό μου», «μακριά απ' τη μανούλα του» άκουγα. Νόμιζα πως του 'καναν κακό, που έτσι φανερά έδειχναν συμπόνια, αλλά έπεσα έξω, γιατί μετά το χορό πήγαινε από αγκαλιά σε αγκαλιά σε όσους έκλαιγαν.
Είμαστε στο καλοκαίρι πια, παραμονές της αναχωρήσεως. Το τελευταίο η μάνα μου έρραψε με πανί ένα σακουλάκι και έβαλε μέσα τα μάρκα -αυτό το νόμισμα είχε πέραση εκεί- που είχαμε μαζέψει με συνεισφορά όλων, συγγενών και φίλων. Έρραψε γερά το σακουλάκι σ' ένα φανελάκι του Μπόσκου. Κατόπιν του το φοράει, του βάζει την παλάμη στο εξόγκωμα και του λέει «και αγκάθια να σε σπαίνουν, ετούτη τη φανέλα δεν θα τη βγάλεις πουθενά. Μόναχα στη μάνα σου. Ήκουσες;» «Ναι, γιαγιά». Χαράματα σηκωθήκαμε όλοι. Ο κήπος της μάνας μου ήταν γιομάτος δροσιές. Εμφανίστηκε στην αυλή και ο Μπόσκο πανέτοιμος, μ' ένα σακίδιο στην πλάτη. «Ήρθαν και έφυγαν τα χελιδόνια, λέλε μου» είπε η μάνα μου, που δεν της σταμάταγαν τα δάκρυα. Πήγαμε στο λεωφορείο στην παραλία. Η μάνα μου δεν μας ακολούθησε. Οι γονείς αγκάλιαζαν και φιλούσαν τα παιδιά, τους έλεγαν τα τελευταία λόγια. Ένας πατέρας έλεγε σ' ένα παιδί με κλάματα. «Κι όπως σου 'πα. Άμα χρειαστεί να τρέξεις, να τρέξεις».
Μπήκαν τα παιδιά στο λεωφορείο, κλείνει ο οδηγός τις πόρτες και τότε πάγωσα. Κόλλησαν τα πρόσωπά τους στα τζάμια, ούρλιαζαν, έκλαιγαν με αναφιλητά. Έξι μήνες μακριά απ' τις μανάδες τους, απ' τον τόπο τους και δεν ήθελαν να φύγουν. Ποιος ξέρει τι είχαν δει τα ματάκια τους. Ο Μπόσκο ήταν πίσω-πίσω, φαινόταν λίγο, ξαναχανόταν, προσπαθούσε να φτάσει στα παράθυρα. Οι δε γονείς, ιδίως οι άντρες, έκαναν χειρότερα από τα παιδιά. Ένιωθα απορία, λίγο ντροπή και ένα μικρό κέντημα στην καρδιά γι' αυτούς τους άντρες. Φαίνεται πως χρόνια στη μοναχικότητα είχα ξεμάθει.
Ήρθε και το φθινόπωρο και η σκέψη του Μπόσκου ήταν παντού στο σπίτι. Καθόμουν μια μέρα με τη μάνα μου στην αυλή και είδα άδειες τις φωλιές απ' τα χελιδόνια. «Πάει» της λέω «έφυγαν». «Όχι» μου λέει. «Πήγαν να βρουν το δρόμο και θα 'ρθουν πίσω, για να αποχαιρετήσουν». Δεν την πολυπίστεψα, αλλά θυμόμουν από μικρό παιδί πόσο έντονα ζούσε τον ερχομό και το φευγιό των χελιδονιών. Τα καρτέραγε, τους έλεγε τραγούδια, μια φορά μάλιστα παραφύλαξε όλη τη νύχτα, γιατί κατέβαινε ένα κουνάβι και τα 'τρωγε.
Πραγματικά, μετά από λίγες μέρες, ένα πρωί την ακούω να φωνάζει ολόχαρη «ούι, για τα, για τα» και συγχρόνως όρμησαν στην αυλή δέκα δεκαπέντε χελιδόνια. Έφερναν γύρω-γύρω με μεγάλη ταχύτητα, φτεροκοπούσαν δυνατά και κελαηδούσαν συνεχώς. Σήκωσαν τον τόπο. Έκαναν λίγη ώρα σαν τρελά και μετά πάλι ξαφνικά χύθηκαν εν σώματι προς τα ουράνια. Η μάνα μου τα χαιρετούσε, ώσπου έγιναν σημαδάκια. «Στο καλό, στο καλό, κι ο νους σας πάλι εδώ» τους έλεγε.
λέλε μου: επιφώνημα που εκφράζει λύπη (αλίμονο μου, δυστυχία μου, συμφορά μου) σπαίνουν: τρυπούν
[πηγή: Σωτήρης Δημητρίου, «Σαν τα χελιδόνια, λέλε μου», Η φλέβα του λαιμού, Πατάκης, Αθήνα 1999 (3η έκδ.), σ. 101-107]

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

62 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ



O Άγγελος Σικελιανός γεννήθηκε στη Λευκάδα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1900 και τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στην Νομική Σχολή της Αθήνας χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει ποτέ τις νομικές του σπουδές. Τα ενδιαφέροντά του ήταν καθαρά λογοτεχνικά και από νωρίς μελέτησε Όμηρο, Πίνδαρο, Ορφικούς και Πυθαγόρειους, λυρικούς ποιητές, προσωκρατικούς φιλοσόφους, Πλάτωνα, Αισχύλο αλλά και την Αγία Γραφή και ξένους λογοτέχνες όπως τον Ντ' Αννούντσιο. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια και στράφηκε στην ποίηση και το θέατρο. 


Σημαντικό σταθμό στη ζωή του Σικελιανού αποτέλεσε ο γάμος του, το 1907, με την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ, η οποία σπούδαζε στο Παρίσι ελληνική αρχαιολογία και χορογραφία. Ο γάμος τους τελέστηκε στην Αμερική ενώ εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα το 1908. Εκείνη την περίοδο, ο Σικελιανός ήρθε σε επαφή με αρκετούς πνευματικούς ανθρώπους και τελικά το 1909 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή ''Αλαφροΐσκιωτος'', η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως έργο σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων. Ακολούθησε μια περίοδος έντονης αναζήτησης που καταλήγει στην έκδοση των τεσσάρων τόμων της ποιητικής συλλογής ''Πρόλογος στη Ζωή'', ''Η Συνείδηση της Γης μου'' (1915), ''Η Συνείδηση της Φυλής μου'' (1915), ''Η Συνείδηση της Γυναίκας'' (1916) και ''Η Συνείδηση της Πίστης'' (1917). Ο ''Πρόλογος στη Ζωή'' ολοκληρώθηκε αργότερα με τη ''Συνείδηση της Προσωπικής Δημιουργίας''. Ακολουθούν ακόμα τα χαρακτηριστικά ποιήματα ''Το Πάσχα των Ελλήνων'' και ''Μήτηρ Θεού'', της περιόδου 1917 - 1920 καθώς και διάφορες συνεργασίες του με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής.
Η αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά τον Σικελιανό και συνέλαβε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών ("Δελφική Ιδέα''). Για το σκοπό αυτό, ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και οικονομική αρωγή της γυναίκας του, δίνει πλήθος διαλέξεων και δημοσιεύει μελέτες και άρθρα. 


Παράλληλα, οργανώνει τις "Δελφικές Εορτές" στους Δελφούς με τις παραστάσεις του ''Προμηθέα Δεσμώτη'' (1927) και των ''Ικέτιδων'' (1930) του Αισχύλου να ανεβαίνουν στο αρχαίο Ελληνικό Θέατρο. Η "Δελφική Ιδέα" εκτός από τις αρχαίες παραστάσεις περιελάμβανε και την "Δελφική Ένωση", μια παγκόσμια ένωση για τη συναδέλφωση των λαών, και το "Δελφικό Πανεπιστήμιο", στόχος του οποίου θα ήταν να συνθέσει σε έναν ενιαίο μύθο τις παραδόσεις όλων των λαών. Για τις πρωτοβουλίες αυτές, το 1929, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στο Σικελιανό αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων. Από το φιλόδοξο αυτό σχέδιο το μόνο που πραγματοποιήθηκε τελικά ήταν οι Δελφικές Εορτές, αλλά και αυτές οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή και χωρισμό του ζεύγους, αφού η Εύα Πάλμερ εγκαταστάθηκε από τότε στην Αμερική και επέστρεψε μόνο μετά το θάνατο του ποιητή.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Σικελιανός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική αντίσταση του λαού, με κορυφαία εκδήλωση το ποίημα και το λόγο που εκφώνησε στην κηδεία του Κωστή Παλαμά το 1943.
Tο 1946 εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών ενώ το 1949 ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νομπέλ.
Ο Άγγελος Σικελιανός πέθανε στην Αθήνα το 1951 και τάφηκε στους Δελφούς.


ΠΗΓΗ: http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_aggelos_sikelianos.html 



Πενήντα χρόνια από τον θάνατό του

Τα πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Σικελιανού είναι μια μεγάλη πολιτισμική μας επέτειος. Οχι μόνο γιατί το σικελιανικό δελφικό όραμα της παγκόσμιας αδελφοσύνης και της υπέρβασης των εθνικισμών αποκτά σήμερα, εποχή της παγκοσμιοποίησης, μια νέα επικαιρότητα, ούτε μόνο γιατί ο Σικελιανός, «ο άρχοντας της λαλιάς μας», όπως τον αποκάλεσε ο Σεφέρης, οδήγησε τον ελληνικό ποιητικό λόγο σε ορισμένες από τις υψηλότερες κατακτήσεις του, αλλά και για το μέγεθος της οφειλής στον Σικελιανό των ποιητών της μεγάλης γενιάς του '30. Η ποιότητα του οράματος του Σικελιανού και το ύψος της τέχνης του συνθέτουν ένα έργο που ­ με αφορμή την εφετινή επέτειο ­ αξίζει να το μελετήσουμε προσεκτικότερα.


Πώς αποτιμάται σήμερα ο ποιητής Αγγελος Σικελιανός, μισόν αιώνα μετά το θάνατό του; Οσοι μελετούμε ακόμα το έργο του υποστηρίζομε ότι ο Σικελιανός αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά κεφάλαια του νέου ελληνισμού. Πώς γίνεται ωστόσο, «ο άρχοντας της λαλιάς μας», όπως τον αποκάλεσε ο Σεφέρης, να μην έχει τη θέση που του ανήκει στη νεοελληνική σκέψη, στη νεοελληνική παιδεία, στα ενδιαφέροντα του μέσου αναγνώστη; Φταίνε οι νοσηρότητες της ελληνικής πνευματικής αγοράς; φταίει το γεγονός ότι ο στοχασμός και ο λόγος του ποιητή προπορεύονταν σε μεγάλη απόσταση από την εποχή του και από τις αντιληπτικές δυνατότητες της συγκαιρινής του κριτικής;
Ενα είναι βέβαιο. Μέσα στις ιστορικές συγκυρίες που ορίζουν την αρχή της νέας χιλιετίας, το πνευματικό έργο και η δράση του Σικελιανού αποχτούν μια νέα επικαιρότητα, που συναρτάται με ζωτικά προβλήματα και αιτήματα της εποχής μας. Η σημερινή επικαιρότητα του Σικελιανού συνοψίζεται σε τρία σημεία: 

α. Ο Αγγελος Σικελιανός είναι ο πρώτος Ελληνας στοχαστής που σε μια περίοδο που η ιδέα της εθνότητας ήταν ιδεολογικά ατράνταχτη, αντιμετώπισε θεωρητικά την προοπτική μιας παγκόσμιας κοινωνίας, με στόχο βέβαια την απελευθέρωση και όχι την υποδούλωση των λαών· και γι' αυτό βασισμένης όχι στους στρατιωτικούς συνασπισμούς αλλά στους πολιτισμικούς θεσμούς.
β. Πριν ακόμα υπάρξει υποψία διαταραχής στην οικολογική ισορροπία του πλανήτη, ο Σικελιανός επεσήμαινε, σε όλους τους τόνους, τις ολέθριες συνέπειες από τη μονομερή ανάπτυξη του βιομηχανικού και τεχνικού πολιτισμού και διακήρυττε την αναγκαιότητα ενός πολιτισμού εναρμονισμένου με τη φύση και τις ζωικές αξίες. 


γ. Τη στιγμή που ο δυτικός ρασιοναλισμός θριάμβευε μέσω της διάδοσης και επικράτησης των υλιστικών του προεκτάσεων, ο Σικελιανός μιλούσε για το «αναπαλλοτρίωτο θρησκευτικό κεφάλαιο του ανθρώπου» και για τη σκοπιμότητα μιας σύνθεσης μυστικισμού και ορθολογισμού, που να διασώζει την ψυχοσωματική ενότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Οι θέσεις αυτές του Σικελιανού απορρέουν από μια συνολική κοσμοθεώρηση, που διατυπώνεται τόσο ποιητικά (μυθολογία) όσο και θεωρητικά (φιλοσοφική ερμηνεία) και περιλαμβάνει τον άνθρωπο, τη φύση και το σύμπαν σ' ένα ενιαίο σύστημα. 
 Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος , καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

 Πηγή:http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=134489




Στον Παλαμά
 
Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου...
Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αγέρα!

 

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό
 με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλει, τί κι αν το πει η δικιά μου γλώσσα;
 
Μα συ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
ήρως τη πήρε και την ύψωσε στ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
 της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια



 
γιγάντιο φλάμπουρο κι επάνω από μας
 που τον ύμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: «Ο Παλαμάς!»,
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη!
 
Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου...
Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αγέρα!
 
Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως μες στ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τόνε σκέπει.
 
Τί πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
 της αιωνιότητας, αστράφτει αυτή την ώρα.
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
 την 'Αγια δέχονται ψυχή τη τροπαιοφόρα,
 
που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
 στη γην αυτή με μίαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
 με τους αθάνατους θεους για να χορέψει.
 
Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα! Οι σημαίες οι φοβερές
 της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αγέρα!







Αναδυομένη



Στο  ρόδινο  μακάριο  φως, να  με, ανεβαίνω  της  αυγής,

με  σηκωμένα  χέρια.

Η  θεία  γαλήνη  με  καλεί  του  πελάου, έτσι  για  να  βγω

προς  τα  γαλάζια  αιθέρια...



Μα  ω  οι  άξαφνες  πνοές  της  γης, που  μες  στα  στήθια  μου  χιμάν

κι' ακέια  με  κλονίζουν!

Ω  Δία, το  πέλαο  είν' βαρύ, και  τα  λυτά  μου  τα  μαλλιά

σαν  πέτρες  με  βυθίζουν!



Αύρες, τραχάτε΄ω  Κυμοθόη, ω  Γλαύκη΄ελάτε, πιάστε  μου

τα  χέρια  απ' τη  μασκάλη.

Δεν  πρόσμενα, έτσι  μονομιάς, παραδομένη  να  βρεθώ

μες  του  Ήλιου  την  αγκάλη...






Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑ!


Στους πατεράδες όλου του κόσμου είναι αφιερωμένη η σημερινή ημέρα.

Η ημέρα του πατέρα γιορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου σε πολλές χώρες παγκοσμίως, αν και σε ορισμένες χώρες η ημερομηνία μπορεί να διαφέρει.

Πρώτη φορά γιορτάστηκε στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνιας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου 1908. Διοργανώθηκε από την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον προς τιμήν των 210 νεκρών πατεράδων που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη "Τραγωδία του Μόνονγκα", μερικούς μήνες πριν στο Μόνονγκα της Δυτικής Βιρτζίνιας, τον Δεκέμβριο του 1907.
Ωστόσο, όλη η αναγνώριση για την ημέρα του πατέρα πήγε στη Σονόρα Ντοντ από το Σποκέιν της πολιτείας Ουάσιγκτον, η οποία μη γνωρίζοντας τίποτα για την προηγούμενη διοργάνωση στη Βιρτζίνια και επηρεασμένη επίσης από την Ημέρα της Μητέρας διοργάνωσε από μόνη της τη γιορτή του πατέρα, δύο μόλις χρόνια αργότερα από αυτήν της Κλέιτον, θέλοντας να τιμήσει τον πατέρα της, ο οποίος υπήρξε βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865) καθώς και όλους τους υπόλοιπους βετεράνους πατέρες του συγκεκριμένου πολέμου.
Το πρώτο νομοσχέδιο που έφτασε στο αμερικανικό Κογκρέσο και αφορούσε στην επισημοποίηση της Γιορτής του Πατέρα το 1913 καταψηφίστηκε λόγω φόβων περί εμπορευματοποίησης της εορτής.
Ωστόσο, το 1966 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάταγμα που τιμούσε επισήμως τους πατέρες, και καθιέρωνε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα.

Πηγή: http://gr.news.yahoo.com/16-%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1-203344415.html

 

Love You Daddy image
Fathers Day Pictures


 

Ocean image
Fathers Day Pictures




Και δύο ποιήματα για τη σχέση πατέρα-παιδιού  μέσα από την επίδραση της προσφυγιάς....

Τόλης Νικηφόρου,Μέσα στην άχνα από το βάθος της πλατείας
Από την ποιητική  συλλογή: Χώμα στον ουρανό

Σε είδα μεσημέρι στ' όνειρό μου
μέσα στην άχνα από το βάθος της πλατείας
να ξεπροβάλεις με το σκεφτικό σου βήμα
στα δάχτυλά σου αβέβαια κρατώντας
τα παιδικά μου χρόνια
κι ήταν το μέτωπό σου
μια σταγόνα φως
κι από τις άκρες των χειλιών σου
το χάδι σου με τύλιξε
όπως σ' εκείνη την παλιά φωτογραφία
που χαμογελούσε
με θλίψη μακρινή και ανεπαίσθητη
ένας μακρόσυρτος σκοπός της Ιωνίας
για όσα χάθηκαν
και μας ορίζουν αμετάκλητα
πατέρα


Πηγή:  http://greek-translation-wings.blogspot.gr/2010/03/2_27.html


Κυριάκος Χαραλαμπίδης Στα στέφανα της κόρης του
Από την ποιητική συλλογή: Ο Θόλος

Είχε τρακόσια στρέμματα γης υπό κατοχήν
και τον πατέρα της στα βάθη της Ανατολής.

Θα παντρευόταν ευτυχώς ένα καλό παιδί.

Κατά την τελετή του μυστηρίου
δεν πρόσεξε κανένας τον πατέρα της.
Μπήκε απ΄το νάρθηκα κρυφά και στάθηκε
πίσω από μια κολόνα και καμάρωνε.
Ύστερα σκούπισε με το μανίκι του
το ξεσκισμένο και φτωχό του δάκρυ.
Τον πήρανε για ηλίθιο του χωριού
και τον αφήκανε στην ησυχία του.

Τελειώνει ο γάμος και να χαίρεστε τα στέφανα.
Παίρνουν κουφέτα και λουκούμια, μπαίνουν
καθένας στ΄αυτοκίνητό του, χάνονται.

Ο στοργικός πατέρας πάει κι αυτος
στην Πράσινη Γραμμή, περνά σκυφτός
παίρνει ξανά τη θέση του στο χώμα.

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

19 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου 1994, έφυγε από τη ζωή ο Μάνος Χατζιδάκις, ένας από τους σημαντικότερους και μεγαλύτερους συνθέτες που γνώρισε ποτέ αυτή η χώρα.....


 

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ on PhotoPeach

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ


Με αφορμή τη βροχή των τελευταίων ημερών .........

Τα πάθη της βροχής, Κική Δημουλά



Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών

άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα

μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο

σι, σι, σι.

Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,

ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός

άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση

μού’ μαθε για τους ήχους.

Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,

σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,

κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν

και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,

όλη τη νύχτα

ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,

αξημέρωτος ήχος,

αξημέρωτη ανάγκη εσύ,

βραδύγλωσση βροχή,

σαν πρόθεση ναυαγισμένη

κάτι μακρύ να διηγηθεί

και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,

νοσταλγία δισύλλαβη,

ένταση μονολεκτική,

το ένα εσύ σαν μνήμη,

το άλλο σαν μομφή

και σαν μοιρολατρία,

τόση βροχή για μια απουσία,

τόση αγρύπνια για μια λέξη,

πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή

μ’ αυτή της τη μεροληψία

όλο εσύ, εσύ, εσύ,

σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.
 
Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή "Το λίγο του κόσμου"(1971).Ο τίτλος του ποιήματος είναι συμβολικός καθώς τα πάθη της βροχής είναι τα πάθη της ποιήτριας εξαιτίας της απουσίας ενός αγαπημένου της προσώπου.Το θέμα του ποιήματος είναι το συναίσθημα της μοναξιάς και η απουσία του αγαπημένου προσώπου.

Πρώτη ενότητα(στίχοι 1-6): ο ήχος της νυχτερινής βροχής
Η βροχή δίνει το έναυσμα για την έκφραση των συναισθημάτων της ποιήτριας η οποία βρίσκεται ανάμεσα σε λογικές σκέψεις και παραλογισμούς.Η βροχή ξεκινά τα μεσάνυχτα που πιθανόν να συμβολίζουν τη θλίψη και τη σκοτεινή ζωή της ποιήτριας.Μια τέτοια ώρα λοιπόν η ποιήτρια ακούει το μονότονο ήχο της βροχής (σι,σι,σι).Το μονότονο αυτό άκουσμα  και το ασύνδετο σχήμα δημιουργούν μια μουσική και υποβλητική ατμόσφαιρα στο ποίημα.Η ποιήτρια παρακολουθεί και ακούει τον ήχο της βροχής και στην ουσία προβάλλει στη βροχή τα δικά της συναισθήματα που είναι ο ψυχικός πόνος που γεννά η μοναξιά και η απουσία του αγαπημένου προσώπου.Τα επίθετα "συλλογιστός" και "συνέρημος" (ήχος) αποδίδουν ιδιότητες εμψύχων σε άψυχα πράγματα και συμβάλουν ώστε αυτά τα άψυχα πράγματα να αισθάνονται και να συμπάσχουν με τα πάθη της ποιήτριας κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης και βασανιστικής νύχτας.


Δεύτερη ενότητα(στίχοι 7-27): Η ψυχική κατάσταση της ποιήτριας
Ο ψυχικός πόνος, η στέρηση και η μοναξιά οδηγούν την ποιήτρια σε μια διαφορετική παρατήρηση και ανάγνωση του φυσιολογικού ήχου της βροχής.Το "σι,σι,σι" της βροχής μετατρέπεται σε "εσύ" και η ποιήτρια ξενυχτά προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τους ήχους της βροχής που μοιάζουν με κυστάλλινα ψηφία τα οποία  τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν "εσύ". Παρά το γεγονός οτι επαναλαμβάνεται το δεύτερο ενικό πρόσωπο της αντωνυμίας, απουσιάζει το δεύτερο πρόσωπο του ρήματος.Το ποίημα είναι μια εξομολόγηση ψυχής της ποιήτριας που βιώνει στο μέγιστο βαθμό την απουσία του αγαπημένου προσώπου. Είναι τόσο μεγάλος ο πόνος που η ποιήτρια φτάνει στην υπερβολή: "κάθε σταγόνα και ένα εσύ".
Η ανάγκη επικοινωνίας με το αγαπημένο πρόσωπο είναι μεγάλη, όμως ,καθώς φαίνεται, η ανάγκη αυτή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί και έτσι η επιθυμία ναυαγεί. Οι εκφράσεις "αξημέρωτη ανάγκη", "πρόθεση ναυαγισμένη", "σαν μοιρολατρία" κόβουν κάθε ελπίδα για αλλαγή της κατάστασης που βιώνει η ποιήτρια.Το αγαπημένο πρόσωπο δεν μπορεί να είναι πια τίποτα άλλο παρά μόνο νοσταλγία, μνήμη αλλά και μομφή, γιατί δεν παύει να θυμάται.Τελικά η υποταγή στη μοίρα φαίνεται να είναι αναπόφευκτη.....Ωστόσο η ποιήτρια στέκεται αξιοπρεπής  στο πάθος της και ο αναγνώστης συμμετέχει σ΄αυτό το πάθος μέσα από μια διαδικασία υποβολής που πετυχαίνει η ποιήτρια με τον τρόπο της.


Τρίτη ενότητα(στίχοι 28-34): Η απομάκρυνση της ποιήτριας από το πάθος και η λύτρωση
Στην τελευταία ενότητα η ποιήτρια βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει και να μην παραδοθεί  στο έντονο συναίσθημα και στην επιθυμία που την κατακλύζει. Αντιστέκεται στη συναισθηματική φόρτιση και στο μελόδραμα και αντιμετωπίζει με κριτική ματιά και διάθεση την κατάσταση.Άλλωστε από την αρχή του ποιήματος έκανε φανερή τη διάθεση της για κριτική στάση (παραλογισμός, παρεξηγημένος ήχος) μόνο που τώρα αυτή η κριτική στάση γίνεται πιο έντονη και παίρνει τη μορφή της αποστασιοποίησης. Η έκφραση της ποιήτριας χρωματίζεται με ειρωνεία στο τέλος του ποιήματος.Η ειρωνεία και η ισορροπία ανάμεσα στο πάθος και τη λογική είναι εμφανής και σ' αυτό το ποίημα της Κ.Δημουλά.
Η βροχή τελικά το παρακάνει με τη μονοτονία της και την άσκοπη επανάληψη της και φαίνεται να κουράζει την ποιήτρια, η οποία προτιμά μια πιο δραστική, αποτελεσματική  και λογική λύση. Η ποιήτρια συνέρχεται  και αντιλαμβάνεται οτι παραδόθηκε στο "εσύ" και παραμέλησε άλλες σημαντικές πλευρές της ζωής της που έχουν εξίσου μεγάλη σημασία και αξία. Στο τέλος δεν επιλέγεται η δραματική κορύφωση αυτό όμως δε σημαίνει οτι χάνεται η γοητεία και η μαγεία της ποιητικής γραφής. Αυτό που πετυχαίνει στο τέλος η Κ.Δημουλά είναι να αποφορτίσει τη βαριά ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί και να οδηγήσει στη λύτρωση.

Ας θυμηθούμε και το παρακάτω ποίημα στο οποίο ο ποιητής εκφράζει τη μελαγχολική του διάθεση....
 
«Τοπίο», Μήτσος Παπανικολάου
 
Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει
βρέχει στις ελιές τις γκρίζες –
το νερό σας ρίγος τρέχει
από τα κλαδιά στις ρίζες.
 
Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα
σκοτεινά κάτω κι απάνω
ξεχωρίζουν μες στη μπόρα
τα τσαντίρια των τσιγγάνων.


Απ’ την άσφαλτο τα κάρα
κατεβαίνουν, κατεβαίνουν...
Λάμπουν μερικά τσιγάρα
στα παράθυρα του τρένου...



Ένα σκιάχτρο απελπισμένο,
στη νεροποντή, στο κρύο
άδικα γνέφει στο τρένο
κι εμψυχώνει το τοπίο.

Ανυπόφορη είναι η θλίψη
των αγρών αυτό το μήνα!
Η βροχή μας έχει κρύψει
απ’ το φόντο την Αθήνα...

Και το βράδυ κατεβαίνει
μες στη νέκρα, μες στη γύμνια...
που ‘ναι οι βάτραχοι κρυμμένοι;
Γιατί σώπασαν τ’ αγρίμια;


Μες στον κάμπο τώρα μόνα
τα βαριά περνούνε τρένα,
λες και φέρνουν το χειμώνα
και τη νύχτα από τα ξένα.

αλλά και το ποίημα "Βροχή" του Χ.Λ.Μπόρχες ο οποίος πέθανε σαν σήμερα πριν από 27 χρόνια.

Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής
Και σε χρονιές σε παίρνει
που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ' το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα
Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
Αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

ΑΦΗΓΗΣΗ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ


ΑΦΗΓΗΣΗ

 Είναι η πράξη επικοινωνίας με την οποία παρουσιάζεται προφορικά ή γραπτά ένα γεγονός ή μια σειρά γεγονότων, πραγματικών η μυθοπλαστικών.
Η αφήγηση είναι μια διαδικασία την οποία συναντάμε συχνά στην καθημερινή μας ζωή και προϋποθέτει τη συμμετοχή του πομπού, του δέκτη και του μηνύματος.
Η αφήγηση μπορεί να είναι: μυθοπλαστική(κυριαρχεί η φαντασία και ο μύθος και συνδέεται κυρίως με τη λογοτεχνία), ιστορική(εξιστορούνται γεγονότα του παρελθόντος και συναντάται κυρίως σε βιβλία ιστορίας), ρεαλιστική ( εξιστορούνται σύγχρονα του αφηγητή γεγονότα και συνδέεται με καθημερινές συζητήσεις και την ειδησεογραφία).
Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, όταν ο αφηγητής συμμετέχει στην εξιστόρηση των γεγονότων και  αφηγείται σε α πρόσωπο και τριτοπρόσωπη, όταν ο αφηγητής δε συμμετέχει στην εξιστόρηση των γεγονότων και αφηγείται σε γ πρόσωπο. 
Ο αφηγητής έχει τη δυνατότητα να αφηγηθεί τα γεγονότα με χρονολογική σειρά ή να αρχίσει την εξιστόρηση από τη μέση της ιστορίας, να βρει μια ευκαιρία και να παρουσιάσει στη συνέχεια αυτά που συνέβησαν στην αρχή.

Δομή της αφήγησης 
  1. Ο τόπος και ο χρόνος της αφήγησης.
  2. Οι ήρωες δηλαδή τα πρόσωπα που συμμετέχουν στην αφήγηση. Ο τόπος, ο χρόνος και οι ήρωες αποτελούν τον προσανατολισμό σύμφωνα με τους
    Labov & Waletzky (1967).
  3. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ήρωες.
  4.  Οι δυσκολίες που υπάρχουν στην επίλυση του προβλήματος.
  5. Οι προσπάθειες και η δράση των ηρώων για την επίλυση του προβλήματος.
  6. Τα αποτελέσματα της προσπάθειας των ηρώων.
  7. Τυχόν απρόοπτα γεγονότα.
  8. Η κορύφωση της δράσης. ( τα στοιχεία 3,4,5,6,7,8 αποτελούν την περιπέτεια σύμφωνα με τους Labov & Waletzky (1967).
  9. Η αξιολόγηση: η κρίση του αφηγητή για το νόημα της ιστορίας.
  10. Η λύση του προβλήματος.
  11. Η κατάληξη: στερεότυπες καταληκτικές φράσεις, επιμύθιο.

Η γλώσσα της αφήγησης
  1. Οι χρόνοι της αφήγησης είναι παρελθοντικοί, κυρίως ο Αόριστος που συμβάλλει στην ακρίβεια και στην επιτάχυνση του αφηγηματικού χρόνου.
  2. Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ο Παρατατικός για να δηλώσει μεγαλύτερη διάρκεια των συμβάντων.
  3. Η αφήγηση μπορεί να γίνεται και  σε χρόνο Ενεστώτα ο οποίος δίνει ζωντάνια, αμεσότητα και παραστατικότητα στο κείμενο.
  4. Χρησιμοποιούνται συνδετικές λέξεις και φράσεις που δηλώνουν τις σχέσεις αιτιότητας (επειδή, αφού, ενώ, καθώς, έτσι, διότι, γιατί.....) και τις σχέσεις χρονικής συνάφειας(ύστερα, μετά, στη διάρκεια, έπειτα, ταυτόχρονα....).
  5.  Κυριαρχούν ρήματα που δηλώνουν κίνηση, αλλαγή, επαφή, απομάκρυνση, αίτηση, παροχή και τα παρόμοια ("περιπέτεια"/ λύση) ή αντίληψη, κρίση, βούληση, συναισθήματα και τα παρόμοια (προσανατολισμός / αξιολόγηση), γιατί στην πρώτη περίπτωση αποδίδονται οι ενέργειες των "ηρώων", ενώ στη δεύτερη τα σχόλια του αφηγητή για τη συμπεριφορά των "ηρώων"
Πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/discourse/2_1_3/index.html

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Είναι η λεκτική αναπαράσταση αντικειμένων, φαινομένων ή καταστάσεων πραγμάτων, δηλαδή οντοτήτων με σχετικά σταθερή ταυτότητα και σύσταση.Η περιγραφή είναι "τέχνη" του χώρου και απαντά σε ερωτήματα του τύπου τι είναι το Χ αντικείμενο, φαινόμενο ή κατάσταση, ποια είναι τα στοιχεία που το συγκροτούν πώς οργανώνεται στο χώρο, ποια μέθοδο ακολουθεί η οργάνωσή του. Κάθε περιγραφή έχει το "υποκείμενο" της, δηλαδή τον παρατηρητή που περιγράφει και το "αντικείμενο" της, δηλαδή αυτό που περιγράφεται.
 Μια περιγραφή μπορεί να χαρακτηριστεί είτε στατική είτε δυναμική, ανάλογα με το αν το περιγραφόμενο αντικείμενο είναι στατικό ή βρίσκεται σε κίνηση.
Η περιγραφή έχει δύο βασικές μορφές: αντικειμενική και υποκειμενική.


Αντικειμενική περιγραφή
  1. Συναντάται σε κείμενα πληροφοριακά και επιστημονικά.
  2. Αυτός που περιγράφει δεν αποκαλύπτει τη στάση του ή τη θέση του για αυτό που περιγράφει.
  3. Κυριαρχεί το γ ρηματικό πρόσωπο.
  4.  Η αναπαράσταση γίνεται με τρόπο που αντιστοιχεί στα πράγματα και δεν υπάρχει έκφραση γνώμης και συναισθημάτων.
Υποκειμενική περιγραφή
  1. Συναντάται στη λογοτεχνία.
  2. Είναι συχνή η παρουσία του α ρηματικού προσώπου.
  3. Η περιγραφή συνυπάρχει με τα συναισθήματα που προκαλεί στο συγγραφέα το αντικείμενο της περιγραφής.
 Δομικά στοιχεία περιγραφής


  1.  Ονοματοθεσία και κατηγοριοποίηση.(ποιο είναι το αντικείμενο της περιγραφής και σε ποια κλάση ανήκει).
  2.  Αισθητηριακές παρατηρήσεις(τι, πού, πώς, πότε, λεπτομερής περιγραφή).
  3.  Πληροφοριακά στοιχεία(ιστορικές πληροφορίες, χρήση του αντικειμένου, σχέση με το περιβάλλον).
  4. Προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα.
Η γλώσσα της περιγραφής
  1. Κυριαρχεί ο Ενεστώτας και η εξακολουθητική ρηματική όψη αφού η περιγραφή δεν εξαρτάται από τη διάσταση του χρόνου.
  2.  Δεν αποκλείονται βέβαια και οι συνοπτικοί χρόνοι.
  3. Αφθονούν τα επίθετα για τις σταθερές ιδιότητες των περιγραφομένων αντικειμένων και τα επιρρήματα για τις προσωρινές ιδιότητες.Τα επίθετα και τα επιρρήματα εξασφαλίζουν ακρίβεια και σαφήνεια στην περιγραφή.
  4.  Χρησιμοποιούνται συχνά τα βοηθητικά ρήματα είμαι και έχω τα οποία προσδίδουν συγκεκριμένες ιδιότητες στα αντικείμενα.
  5. Χρησιμοποιούνται προσδιορισμοί του χώρου για να προσανατολιστεί ο αναγνώστης.
   Περιγραφή και αφήγηση 
Η περιγραφή απεικονίζει τα βασικά γνωρίσματα ενός αντικειμένου.
Αντίθετα στην αφήγηση ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση εμφανίζονται δυναμικά.  Η αφήγηση σχετίζεται με την εξέλιξη των γεγονότων και αναφέρεται στις αιτίες και τα αποτελέσματα τους.

Άρα η περιγραφή  μας δίνει πληροφορίες σχετικά με το τι είναι ένα αντικείμενο  ενώ  η αφήγηση  σχετικά με το πώς εξελίσσεται ένα πρόσωπο,μια κατάσταση, ένα πρόβλημα.

Πηγή:http://www.komvos.edu.gr/glwssa/logos_keimeno/2_1_2/geni1.htm
http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/document/document.php?course=DSGL-A111&openDir=/4e5b63b5pt3d/4e9c5b7dfwj6