Το να ξεστομίζεις μια λέξη είναι σαν να χτυπάς μια νότα στο πληκτρολόγιο της φαντασίας.
Για όσα δεν μπορείς να μιλήσεις πρέπει να σωπαίνεις.

Ludwig Wittgenstein

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Fotobabble και Genially

Το fotobabble μας επιτρέπει να ανεβάζουμε εικόνες και να ηχογραφούμε τη φωνή μας.


Το Genially μας βοηθά να δημιουργούμε όμορφες παρουσιάσεις και όχι μόνο...

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

25η Μαρτίου 1821

Χρόνια πολλά!

«Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμει νεκρανάσταση στην Πατρίδα μου, να τη λευτερώσει από την τυραγνία των Τούρκων, αξίωσε κι εμένα να δουλέψω κατά δύναμη, λιγότερον από τον χερότερο πατριώτη μου Έλληνα.
Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι, και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ».
Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες νʼ αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους· να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: «Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες - αν είναι αγώνες και θυσίες.

(ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, Β' 463)






Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Άνοιξη, ποίηση και ανθρώπινα δικαιώματα

21η μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα ποίησης,  παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού

 Με κάποια μικρή δόση μελαγχολίας η επιλογή των ποιημάτων.........

Για την  Άνοιξη
 
Η άνοιξη αυτή μας βρήκε όλους απροετοίμαστους
κι ανόρεξους ή αδιάφορους –
απροετοίμαστη κι η άνοιξη, σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται
σαστίζει και σωπαίνει κάτω απ’ τα λίγα της δέντρα– δε ρωτάει.
Το φως επιστρέφει
απ’ το περσινό καλοκαίρι κατάκοπο κι αφηρημένο, απόμακρο,
παραξενεμένο απ’ την καινούρια του νεότητα…

(Γ. Ρίτσος, Οδηγός ασανσέρ, Κέδρος)

Για την Ποίηση

Αγγίζοντας αυτή τη νεότητα, Ν.Καρούζος

Περίμενα όλο το βράδυ με τα μύρα
είχε πεθάνει μια γυναίκα
τα χαραματα
οι άνεργοι με τα φτυάρια περίμεναν
στην πρωινή πλατεία του ταχυδρομείου
λίγο σκοτάδι έμενε ακόμη
και βασίλευεν η θαλπωρή που δίνει
η μια καρδιά δυστυχισμένη με την άλλη
της χαραυγής μικρά εστιατόρια
φως αχνισμένο πάνω στους υαλοπίνακες.
Η Αττική τη νέαν ημέρα ύφαινε στα μάτια
πονούσαν μεσ' στους άδειους δρόμους τα βήματα
ο βαθύς αυτός όρθρος.
Άλλοτε η χαρά ήτανε πιο βαθύ ποτάμι
με κρύσταλλα μοναχικά στην επιφάνεια
μ' ένα θεό κρυμμένο καθαρά
και δέντρα μόλις
καθρεφτισμένα.
Βαθύ ποτάμι της ιαχής τώρα βαδίζω
στην οδό κ' οι άνθρωποι δεν έχουν λόγια
να μιλήσουν τι να πουν...
Κοντές ελληνίδες άτονες μητέρες καθαρίστριες
πηγαίνουν στα σιωπηλά οικήματα
με λίγη άμυνα ρουχισμού στο κρύο τόσο λίγη
δεν έχουν στα φτηνά φουστάνια τους άνθη.
Κι άλλες γυναίκες μάταια προσμένουν
έρωτα θάνατο χαρτονόμισμα
είναι αργά η νύχτα στάθηκε σκληρή..
Δίνω το χαρτονόμισμα και χάνομαι
φεύγω μακριά μη μου φωνάζεις
η ερημιά μου είναι άσπρη βρομερή.
Κι άλλες γυναίκες πλένουν
τις θύρες όπου θα 'μπει ο διάβολος
λίαν πρωί στη δούλεψή του σκύβουν.
Η κόλαση λοιπόν είν' η πατρίδα μας
αμάρτημα υψώνεται
ο μαύρος καπνός των εργοστασίων
ψηλά στο ξημέρωμα.
Κι όμως άλλοτε η χαρά ήτανε το ποτάμι.
Όχι εδώ στη ρημαγμένη γη μα στους ουράνιους
κόσμους εκεί με τη μονάχη μου ψυχή.

Για τον ρατσισμό
Στην κοιλάδα με τους ροδώνες, Ν.Εγγονόπουλος
 «Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Ευριπίδη Ελένη, Γ επεισόδιο



Γ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ( στίχοι 1286-1348)
 
Όψις
  1. Εντυπωσιακή είσοδος νέων προσώπων
  2. Σκευή:  Λαμπρή Αιγυπτιακή στολή για το Θεοκλύμενο, πένθιμα ρούχα για την Ελένη, σύνεργα κυνηγιού για τους δούλους.
  3. Σκηνικά αντικείμενα:  ο τάφος του Πρωτέα ως κρυψώνα για τον Μενέλαο, τα σύνεργα του κυνηγιού, οι πόρτες των στάβλων και των αποθηκών.
  4. ακουστικά εφέ: η δυνατή φωνή του Θεοκλύμενου καθώς δίνει εντολές στους δούλους, τα γαβγίσματα των σκυλιών, ο θόρυβος από τις αμπάρες.
Θεοκλύμενος
Οι πληροφορίες ως τώρα μας παρουσίασαν έναν Θεοκλύμενο που δεν σέβεται τις ιερές υποχρεώσεις του πατέρα του και επιμένει στις άδικες διεκδικήσεις του. Αντίθετα η πρώτη ενέργεια του στην παρούσα σκηνή, ο χαιρετισμός δηλαδή που απευθύνει στον τάφο του πατέρα του, δείχνει το σεβασμό και την εκτίμηση που του έχει. Αυτή η συμπεριφορά δημιουργεί συναισθήματα ανακούφισης στους θεατές και γεννά προσδοκίες για μελλοντική ευσεβή στάση και απόδοση του χρέους που του ανέθεσε ο πατέρας του.
Ο φόβος του μήπως χάσει την Ελένη τον οδηγεί σε απόγνωση και οι ενέργειες του είναι πράξεις απελπισίας αλλά και πράξεις ανθρώπου που στηρίζεται μόνο στη δύναμη και στα μέσα που διαθέτει. Γίνεται καχύποπτος και επιθετικός και οι διαταγές για την αναζήτηση της Ελένης είναι κάπως κωμικές.
Στο διάλογο με την Ελένη παρουσιάζεται δύσπιστος και καχύποπτος. Δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ταφή του Μενέλαου ίσως και ως ένδειξη ευσέβειας προς το νεκρό. Με απανωτές ερωτήσεις προσπαθεί να διαλευκάνει την κατάσταση, δεν ικανοποιείται και δεν αποδέχεται εύκολα τις απαντήσεις που του δίνονται. Είναι δέσμιος του πάθους του για την Ελένη, το οποίο, παρόλη την καχυποψία του, τον οδηγεί να αποδεχθεί το σχέδιο της.

Ελένη
Η πένθιμη εμφάνιση της Ελένης είναι η αρχή της προσπάθειας που καταβάλλει η Ελένη να εξαπατήσει το βασιλιά. Η προσποιητή λύπη της για το χαμό του Μενέλαου προκαλεί την προσοχή του Θεοκλύμενου που μοιάζει να ανακουφίζεται. Η Ελένη αλλάζει τη στάση της  με την προσφώνηση «αφέντη» και με τη διάθεση υποταγής της σε αυτόν.  Η πλαστή είδηση του θανάτου του Μενέλαου αξιοποιείται από  την Ελένη με όλους τους δυνατούς τρόπους, έντιμους και μη. Η Ελένη είναι μια πανέξυπνη, ευρηματική και ετοιμόλογη γυναίκα.
Στη σκηνή αυτή η Ελένη πλησιάζει στην παραδοσιακή μορφή της και διατηρεί τα χαρακτηριστικά της παραπλάνησης και της απιστίας για τα οποία φημίζεται η παραδοσιακή Ελένη.
Στιχομυθία( στίχοι 1317-1397): α) παραστατικότητα, αμεσότητα β) εντείνει τη δραματικότητα της σκηνής γ)προβάλλει στοιχεία του ήθους των διαλεγομένων δ) συγκινεί και προβληματίζει τους θεατές.


Γ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ( στίχοι 1349-1424)

Ελένη
Από το στίχο 1351 η Ελένη επιστρατεύει όλα τα μεγάλα μέσα για να πείσει το Θεοκλύμενο. Του ζητά να ετοιμάσει το γάμο τους, τον καλοπιάνει, πέφτει στα γόνατα του για να τον συγκινήσει. Η Ελένη δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής. Είναι  πανέξυπνη, ευρηματική, ετοιμόλογη. Απαντά σε όλες τις ερωτήσεις του Θεοκλύμενου και εξουδετερώνει κάθε υποψία του. Ξέρει το πάθος του για αυτή και το εκμεταλλεύεται θαυμάσια τάζοντας του γάμο σύντομα.
Μενέλαος
Δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστικό στη σκηνή αυτή, απλώς προεκτείνει και ολοκληρώνει το σχέδιο της Ελένης. Διαθέτει πειστικότητα και αληθοφάνεια, στοιχεία απαραίτητα για το ρόλο που υποδύεται. Συμβουλεύοντας την Ελένη να αγαπά το Θεοκλύμενο και να ξεχάσει τον πρώτο της άνδρα γίνεται πιστευτός από τον Θεοκλύμενο και ολοκληρώνει το σχέδιο της Ελένης.
Θεοκλύμενος
Είναι δύσπιστος και καχύποπτος. Με ερωτήσεις προσπαθεί να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, δεν αποδέχεται εύκολα τις απαντήσεις που παίρνει. Το πάθος του για την Ελένη τον οδηγεί να αποδεχθεί το σχέδιο της.

Αντίθεση φαίνεσθαι-είναι
  1. Στην εμφάνιση του Μενέλαου: ένας κουρελής αγγελιαφόρος- βασιλιάς της Σπάρτης
  2. Στη συμπεριφορά του: φέρεται υποκριτικά στο θεοκλύμενο-άλλα είναι τα πραγματικά του αισθήματα.
  3. Στη στάση του απέναντι στο λατρευτικό έθιμο της ταφής: αξιοποιεί ως μέσο δόλου το ταφικό έθιμο-φαίνεσθαι για να πετύχει το σχέδιο απόδρασης-είναι.
Μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να εξαπατηθεί ο Θεοκλύμενος
Η Ελένη χρησιμοποίησε την εξωτερική πένθιμη εμφάνιση της και την υποκριτική συμπεριφορά της, του υποσχέθηκε γάμο.Ο Μενέλαος χρησιμοποίησε και αυτός την εμφάνιση του και τη συμπεριφορά του.( χρήση δόλου και από τους δύο). Επίσης η Ελένη χρησιμοποιεί την επινοητικότητα της και τα λατρευτικά έθιμα του τόπου της.

Δίσημοι λόγοι: στίχοι 1321, 1345, 1409-11-13-16-17, 1418-1424
Τραγική ειρωνεία: στίχοι 1325-1329, 1369-1371, 1392, 1401-1402

Κωμικά στοιχεία


  1. Η διαταγή του Θεοκλύμενου να κυνηγήσουν την Ελένη και την ίδια στιγμή η Ελένη βγαίνει από το παλάτι.
  2. Η προσποιητή υποταγή της Ελένης στο Θεοκλύμενο.
  3. Η αντίδραση του Θεοκλύμενου μόλις αντιλαμβάνεται την παρουσία του Μενέλαου.
  4. Η γελοιοποίηση του Θεοκλύμενου καθώς οι δύο ήρωες τον απομακρύνουν από την αλήθεια.